Vrijdag
het gras is groen de hemel blauw geef me een zoen ik hou van jou zolang het duurt zolang het duurt lieve schat, vraag niet hoelang het duurt mijn haar is wit de zon zo goud door jou voel ik
Eenzaat
Eén zaadje, een ragfijn draadje verbindt je met de dingen hier natuurlijk wil je niet graag horen jij bent een kuddedier een schaap dat naarstig blaat liever een wolf die de roedel verlaten heeft Eén zaadje, mijn beste maatje we
Dromen zijn niet altijd bedrog
Voor een nieuw album
Mieke Maai
Op de renbaan van haar lichaam In de sporen van haar Duizend soldaten met een stijve Warme, hete lijven Mieke Maai me maakt me Mieke Maai me maakt maakt maakt, ze maakt me Met haar mondje, met haar kontje
In het kasteel
Daar in die kamer, het was er zo warm Waar onder zijn blik, zij rilde Wenkte hij haar met één oogopslag Het was wat zij altijd wilde De liefde – ja, dat wordt gezegd Hij sprak geen woord. Zo
Zoveel Ondines
Zij, als een nimf zo mooi De mensenwereld is grauw en grijs Oordeelt licht en stopt haar in een kooi Wie verliest, betaalt de prijs Ze wil, ze wil zo graag, ze wil zo veel Ze wil, ze wil
Wilde Bloemen
Van den brem aan de spoorweg, waar ze oprees uit een zee zo geel als de zon en de maan Tot in het straatje, smal en donker Waarin zij verdween, terwijl ik op wacht moest staan Er bloeit altijd