in songs & poëzie
Nu ik niet meer leef, lijkt het soms alsof ik dood ben een misverstand dat ik deel met mezelf en waarvan ik niet weet of ik daar blij moet mee zijn of om lachen een toestand die ik met plezier wil volhouden als dat niet te veel inspanning vraagt Lees meer
ik schrijf een appel Ilah tekent een wortel zo zijn man en vrouw
Mijn lief kan goed beesten nadoen, de geluiden en zo. Ik kan dat niet. Vreemd genoeg doet ze ook mij goed na. Het hele gamma, met beweging en al. Ik zou dat echt niet kunnen. Het lijkt onvoorstelbaar moeilijk en bovendien: het is zo al erg genoeg.
Bij ons thuis was de ene al wat zotter dan de rest: mijn broertjes, mijn moeder, de goudvis die zijn kringetje trok. Alleen mijn vader bleef behoorlijk nuchter, behalve als hij gedronken had en licht in de wind accordeon speelde, terwijl het gepeupel polka danste op pleinen onder plensbuien waar Lees meer
Op een bank in St. Margaret’s at Cliffe lijkt het alsof je kunt zien dat de aarde rond is. Een illusie natuurlijk. Onze wereld zou immers veel kleiner zijn en nog meer dichtbevolkt dan nu. We zouden op een dag helemaal naar de andere kant kunnen lopen en bij valavond Lees meer
Ze zijn meer dan een eeuw oud Daar mag hij niet bij stilstaan Haar knopjes, waar hij van houdt Gaan minder snel rechtop staan Zoveel minder kan zij aan Ze kijken naar wat er staat En het etalageraam Weerspiegelt hoe zij vergaat Als een klap in het gezicht Dat waarom Lees meer
Er hangt drama in de lucht, zegt zij als boven de vallei onaardse wolken voorbij schuiven. In haar ogen is het kinderlijk eenvoudig: een gedicht ontstaat niet uit het niets.