Een vriend diepte dit krantenknipsel op en plaatste het op Facebook. Een interview van eind 1978, begin 1979. 

Wat had ik te vertellen als 23-jarige. Wat weet je dan? Toegegeven, niet veel. Weet ik nu zoveel meer? Toch staan er vreemd genoeg dingen in die blijven. Is dat zo raar? 

Met de jaren veranderen we, niettemin zijn we wie we zijn. Was ik een dichter? Ineens wel in de ogen van een aantal anderen. Op zich was dat best prettig, op die leeftijd.

Met een collectief traden we enkele jaren regelmatig op, in kleine en grote zalen te lande.  ‘Poëzie, nee dank u”, een initiatief van de inmiddels overleden Chris Latour. Na een tijd stopte dat en ik verhuisde naar Brussel.

Nieuwe wegen openden naast verschillende jobs om den brode. Theater en muziek, mijn eerste liefde, verdrongen het maken van gedichten.

Toch verdween poëzie niet. In een gedicht, een lied – doet dat er toe? Het maakt niet veel uit.  Voor mij is dat alles deel van een groter geheel.