Ontmoeting met een keutel
Een kleine keutel wist niet goed wat ie moest
In de wereld geworpen toefde hij op de rand van de bril
niet wetend of het beter was los te laten en te vallen
dan om zich heen te kijken voor de gedachte aan wat wacht
wanneer ge wordt meegesleurd door de stroom van de watervergaarbak
Hij was niet erg opgezet met de noodzaak van het ontlasten
iets waar ie nooit om had gevraagd
“Omdat het niet anders kan”, zei ze
omdat het niet anders kan niet anders kan, mijn aars
Ik heb amper tijd gehad om te leren wie ik ben
man, vrouw, ongeslachtelijk
hoe kunt ge nu zoiets weten als kleine keutel
Hoe kunt ge nu weten wat ge leuk vindt
als ge niet eens de kans hebt gekregen
te achterhalen wat leuk is
Kortom, nog tijdens de worp had ie als dreumes in wording
een heel filosofisch concept bedacht
wat hem waarschijnlijk had weerhouden om over de rand te gaan
en de sprong in het ijle te wagen
waardoor hij zich met een ultieme krachtinspanning had vastgeklampt
En waar kunt ge beter alles rustig bekijken dan vanop een bril
op het gemak, zonder haast
de enige plek waar ge als wezen
even tot rust komt van het geraas, zo dacht hij
Zo dacht ie dus, of zij


